ملاقات در قلعۀ وینزر

دوستی دیرین

دونالد ترامپ اعلام کرد: «ما مانند دو نُت در یک آکورد هستیم، یا دو بیت از یک شعر.» رئیس‌جمهوری که به گفتار عامیانه‌اش شهرت دارد، در حالتی شاعرانه و غیرمعمول بود. او در ضیافتی به میزبانی پادشاه چارلز سوم در قلعۀ وینزر، که برای گرامی‌داشت سفر دولتی او به بریتانیا در ۱۷ سپتامبر برگزار شده بود، سخنرانی می‌کرد. او گفت که رابطۀ میان بریتانیا و آمریکا ابدی، جایگزین‌ناپذیر و شکست‌ناپذیر است. رئیس‌جمهور افزود: «از دید آمریکایی‌ها کلمۀ ویژه حتی حق مطلب را ادا نمی‌کند.» یک هفتۀ قبل از آن، پیتر مندلسون، سفیر بریتانیا در واشنگتن، به دلیل ارتباطات شرم‌آورش با جفری اپستین، مجرم جنسی بدنام، برکنار شده بود. حتی این موضوع هم نتوانست جشن را خراب کند.

در این امر، دستاوردی قابل‌توجه برای دولتی نهفته است که چیز زیادی برای بالیدن به آن ندارد. جلوگیری از یک گسست کامل با مهم‌ترین متحد بریتانیا، یک وظیفۀ تقریباً حیاتی برای دولت حزب کارگر بوده است. شکاکیت آقای ترامپ نسبت به ناتو، دودلی او در مورد دفاع از اوکراین و برنامۀ تعرفه‌های تنبیهی‌اش، بسیاری از متحدان آمریکا را نگران کرده بود. اما این چالش برای بریتانیا به طور خاص حاد بود. سرویس‌های اطلاعاتی و بازدارندگی هسته‌ای آن به طور منحصربه‌فردی با آمریکا در هم تنیده است. آمریکا پس از اتحادیۀ اروپا، دومین شریک تجاری بزرگ بریتانیا است. با این حال، نفوذ بریتانیا در واشنگتن به دلیل کاهش نیروهای مسلح، اقتصاد کٌند و نفوذ کاهش‌یافته‌اش در اروپا، سال‌ها رو به افول بوده است.

طرد ترامپ و استقبال از ترامپیسم

فضای سیاسی در زمان انتخاب سِر کی‌یر استارمر در سال ۲۰۲۴ برای او تهدیدآمیز به نظر می‌رسید و هنوز هم چنین است. در میان جنبش ماگای آقای ترامپ، یک ایدۀ ویران‌شهری از بریتانیا شکل گرفته که هشدار می‌دهد زادگاه آرمان‌های بنیان‌گذار آمریکا توسط هواداران اسلام‌گرای اقتدارگرا تسخیر شده است. سر صادق خان، شهردار لندن، به کیسۀ بوکس آقای ترامپ تبدیل شده است. استیو بنن، که از ایدئولوگ‌های ماگا به شمار می‌آید، این ماه در یک گردهمایی ملی‌گرا-محافظه‌کار در واشنگتن اعلام کرد: «انگلستان در آستانۀ جنگ داخلی است.»

اما در داخل، استارمر در یک حرکت گازانبری گیر افتاده است. به همان اندازه که بریتانیایی‌ها آمریکا را دوست دارند، از ترامپ متنفرند. تنها ۱۶% از بریتانیایی‌ها نظر مساعدی نسبت به او دارند و اکثریت معتقد بودند که این سفر باید لغو شود. این احساس نسبت به ترامپ، به‌طور ویژه در جنبش کارگری نیز وجود دارد. سِر اِد دِیوی، رهبر لیبرال دموکرات‌ها، ضیافت شام چهارشنبه را تحریم کرد و برخی از ناظران بریتانیا در واشنگتن نگران بودند که استارمر مجبور شود موضعی قاطع بگیرد.

اما همان‌طور که تحلیل داده‌های نظرسنجی اکونومیست نشان می‌دهد (نمودار را ببینید)، ایده‌های ترامپی در بریتانیا در حال کسب اهمیت هستند. با استفاده از مجموعه‌ای از سؤالات در مورد مسائلی مانند مهاجرت، کمک‌های خارجی و تغییرات اقلیمی، سهم بریتانیایی‌هایی که دیدگاه‌های ماگایی دارند از ۴۰% در سال ۲۰۱۴ به کمی بیش از ۲۵% در سال ۲۰۲۰ کاهش یافت. از آن زمان، دیدگاه‌های ترامپی دوباره افزایش یافته و در سال ۲۰۲۵ به ۳۶% رسیده است.

در ۱۳ سپتامبر، حدود ۱۵۰,۰۰۰ معترض در لندن در تظاهراتی که توسط راست افراطی سازماندهی شده بود، راهپیمایی کردند. در وایت‌هال، ایلان ماسک، میلیاردر و متحد سابق ترامپ، از طریق تماس ویدیویی برای آن‌ها سخنرانی کرد و برخی از آن‌ها کلاه‌های ماگا بر سر داشتند یا تصاویری از چارلی کرک، حامی برجستۀ ترامپ که اخیراً به قتل رسیده بود، در دست داشتند. نایجل فاراژ، رهبر حزب رفرم بریتانیا، مدت‌ها است که از دوستی خود با آقای ترامپ بهره‌برداری کرده و خود را به عنوان رابط رئیس‌جمهور با بریتانیا معرفی می‌کند.

مطبوعات بریتانیا هشدار داده بودند که آقای ترامپ ممکن است بریتانیا را به گناه انتخاب یک دولت چپ‌گرا مجازات کند. اما حداقل از این امر جلوگیری شده است. مانند بقیۀ جهان، بریتانیا نیز در ماه آوریل تحت تأثیر تعرفه‌های روز آزادی رئیس‌جمهور قرار گرفت. اما با نرخ پایۀ ۱۰% وضعیت بریتانیا بهتر از اکثر کشورها بود و اولین کشوری بود که برای کاهش نسبی اثرات آن به توافق رسید. با این حال، ماهیت دمدمی‌مزاج دولت ترامپ در آستانۀ این سفر آشکار شد و دولت استارمر اذعان کرد که وعدۀ حذف تعرفه‌ها بر فولاد بریتانیا به تعویق افتاده بود.

بازگشت آقای ترامپ به قدرت همچنین بسیاری را نگران کرده بود که بریتانیا مجبور شود بین اروپا و آمریکا یکی را انتخاب کند. با این حال، استارمر موفق شده است از هر دو طرف سود ببرد و با همسو شدن با مقررات غذایی و زیست‌محیطی اتحادیه اروپا، توافقی را برای تعمیق روابط تجاری با این اتحادیه منعقد کند، بدون این‌که با مخالفت آمریکا روبرو شود.

اولویت امنیت

مهم‌ترین هدف بریتانیا، حفظ حمایت آمریکا از ناتو در اروپا و جلوگیری از رها کردن اوکراین توسط آقای ترامپ بوده است. در ضیافت شام، پادشاه یک اقدام عمومی نادر انجام داد و اعلام کرد که بریتانیا و آمریکا در مبارزۀ اوکراین متحد هستند. وعدۀ استارمر، به همراه فرانسه، برای به عهده گرفتن وظایف حافظ صلح در اوکراین در صورت توافق صلح، برای زنده نگه داشتن چشم‌انداز تضمین‌های امنیتی آمریکا، حداقل در سطح نظری، کافی بوده است. به همین ترتیب، تعهد به افزایش هزینه‌های دفاعی در سراسر اروپا برای منصرف کردن آقای ترامپ از رها کردن ناتو کافی بوده است. سِر رابین نیبلت از اندیشکدۀ Chatham House می‌گوید: «استارمر به جای زانو زدن، در حال خریدن زمان است و این کاری است که همۀ متحدان آمریکا در تلاش برای انجام آن هستند.»

مانند اکثر معاشقه‌های موفق، استراتژی بریتانیا تا حدی بر چاپلوسی اغراق‌آمیز متکی بوده است. در وینزر، با آقای ترامپ مانند یک شاهزادۀ افسانه‌ای در روز عروسی‌اش رفتار شد؛ او را در کالسکه‌ای طلاکاری‌شده برای بازرسی از رژۀ گارد سلطنتی با یونیفرم‌های قرمز بردند.

این دلجویی همچنین شامل حمایت زبانی از جهان‌بینی آقای ترامپ بوده است. لُرد مَندلسون، در سخنرانی کوتاهی قبل از برکناری‌اش، سفر دولتی را بخشی از یک مبارزۀ تمدنی برای جلوگیری از تسلط فناوری چین توصیف کرد. با این حال، قراردادهای مربوط به انرژی هسته‌ای و هوش مصنوعی که در طول سفر آقای ترامپ اعلام شد، اگرچه معنادار هستند، اما به سختی می‌توان آن‌ها را تاریخ‌ساز نامید. همچنین باید توجه داشت که در دوران استارمر، بریتانیا روابط خود را با چین بهبود بخشیده است.

آخرین شانس استارمر این است که راست رادیکال فراآتلانتیک کمتر از آنچه برخی انتظار داشتند هماهنگ بوده است. رابطۀ آقای ترامپ با آقای ماسک به هم خورد؛ رابطۀ آقای ماسک با آقای فاراژ به هم خورد و معلوم شد نفوذش در واشنگتن ضعیف‌تر از آن چیزی بود که حامیانش امیدوار بودند.

بهای حفظ این رابطه این بوده است که شرایط آن، شاید برای همیشه، تغییر کرده است. در حالی که زمانی بریتانیا خود را به‌عنوان قدرت کوچکتر در شراکتی از مدافعان غرب می‌دید، تشریفات این هفته نشان داد که چه‌قدر به آمریکا و رئیس‌جمهورش وابسته شده است. آقای ترامپ ممکن است در مقطعی اوکراین را رها کند، که به طور بالقوه بحرانی برای بریتانیا و متحدان اروپایی‌اش ایجاد خواهد کرد. همچنین شرکت‌های فناوری آمریکایی دیدگاه بسیار شکاکانه‌ای نسبت به قوانین سانسور اینترنت بریتانیا دارند (موضوعی که باعث آزردگی جی.دی. ونس، معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده، شده است).

فوری‌ترین ریسک ممکن است به خود استارمر مربوط باشد. چهره‌های حزب کارگر ادعا می‌کنند که آقای ترامپ پس از پیروزی قاطع او در انتخابات عمومی، از او خوشش آمد. اما محبوبیت نخست‌وزیر در نظرسنجی‌ها بسیار پایین است؛ در داخل حزب کارگر، صحبت از برکناری او بالا گرفته است. رئیس‌جمهور ترامپ ممکن است در نهایت به این نتیجه برسد که نمی‌خواهد با یک بازنده کار کند.