بودای هوش مصنوعی

در تاریخ چین، دوره‌ای معروف به «اقتصاد بودای بزرگ» وجود داشت که از سلسله‌های شمالی و جنوبی گرفته تا سلسلۀ تانگ، رواج داشت. در آن زمان، بودیسم تازه وارد چین شده بود و مفاهیم آن بسیار پیشرفته بود. بودیسم ماهایانا و هینایانا عمیقاً روح مردم را لمس کرد و همه را از نخبگان تا عوام به جنون و شوری مشابه تب فعلی هوش مصنوعی کشاند.

در دوران سلسله‌های شمالی و جنوبی (۴۲۰-۵۸۹ پس از میلاد)، بودیسم بسیار شکوفا بود. دولت‌های شمال و جنوب به طور گسترده‌ای از بودیسم حمایت می‌کردند که منجر به حفاری انبوه غارها، ساخت تندیس‌های بودا و احداث معابد شد. شور و اشتیاق نسبی در این دوره احتمالاً در تاریخ بی‌سابقه بود. اقتصاد صومعه‌ها به طور قابل توجهی گسترش یافت، به طوری که معابد بودایی مقادیر عظیمی از زمین‌ها و نیروی کار را در اختیار داشتند. راهبان و راهبه‌ها از معافیت‌های مالیاتی و مصونیت از خدمت سربازی برخوردار بودند که این امر به شدت بر امور مالی دولت و منابع نظامی تأثیر منفی می‌گذاشت.

در بسیاری از مناطق، افراد ثروتمند سرمایه‌گذاری سنگینی برای خلق «بوداهای بزرگ» انجام دادند. تا زمان سلسله تانگ، جنبش بودای بزرگ به اوج خود رسید. پروژه‌های بزرگ تندیس بودا، مانند غارهای لونگمن و غارهای موگائو دونهوانگ، به ترتیب تکمیل شدند. تندیس نمادین بودای بزرگ لشان ۹۰ سال طول کشید تا ساخته شود. در نهایت، «اقتصاد بودای بزرگ» چندین بار نابود شد. دلیل آن سه سرکوب بزرگ رسمی توسط حکومت بود:

• امپراتور تایوو از وی شمالی (در سال ۴۴۰ میلادی) به دلیل کشف سلاح در معابد و فساد راهبان، دستور ویرانی معابد و اعدام راهبان را صادر کرد.
• امپراتور وو از ژوی شمالی (در سال ۵۷۴ میلادی) به دلیل اشغال زمین‌های بیش از حد توسط معابد و تأثیر منفی بر اقتصاد و نیروی انسانی ارتش، بودیسم را سرکوب و دستور تخریب اجباری معابد و اجبار راهبان و راهبه‌ها به بازگشت به زندگی عادی را داد.
• امپراتور وو از تانگ (در سال ۸۴۵ میلادی) نزدیک به ۵۰,۰۰۰ معبد را ویران کرد، ۲۶۰,۰۰۰ راهب و راهبه را مجبور به ترک زندگی رهبانی کرد و میلیون‌ها هکتار زمین را مصادره کرد.

پس از این وقایع، بودیسم وارد مرحله‌ای پایدار از توسعه شد و دیگر آن شور و جنونی را که اساس اقتصاد جامعه را تحت تأثیر قرار می‌داد، تجربه نکرد. دلیل «سه سرکوب بودیسم توسط امپراتوران وو» این بود که اقتصاد بودای بزرگ کاملاً مبتنی بر سرمایه‌گذاری بود، بدون هیچ تولید واقعی. ساخت بوداها و معابد بزرگ، مؤمنان بی‌شماری را برای خرید محصولات «امید» جذب می‌کرد و قدرت اقتصادی بودیسم به سرعت به مناطق دیگر گسترش می‌یافت. از نظر تئوری، این یک چرخۀ اقتصادی بود: مؤمنان با کار و تجارت پول به دست می‌آوردند و معابد با فروش «امید» به خوبی پول زیادی به دست می‌آوردند. اما از آنجایی که محصولات ارائه شده توسط معابد هیچ تأثیر اقتصادی واقعی ایجاد نمی‌کرد و همیشه فقط «امید» بود، در نهایت دولت تاب نیاورد و دست به سرکوب بزرگ زد.

اکنون، انویدیا در پنج فصل متوالی به سفارشاتی به ارزش ۵۰۰ میلیارد دلار دست یافته و ارزش بازار آن از ۵ تریلیون دلار فراتر رفته است. این وضعیت مشابه شرکت‌های ثروتمند جهانی است که به شدت روی «بودای بزرگ هوش مصنوعی» سرمایه‌گذاری می‌کنند و امیدوارند معجزه‌ای رخ دهد. سفارشات برای «بودای بزرگ هوش مصنوعی» بی‌شمار است، تقاضا از عرضه پیشی گرفته و حاشیۀ سود آن به طور غیرعادی بالا است. مردم با جذابیت چشم‌انداز «بودای بزرگ هوش مصنوعی»، عقل خود را از دست داده و برای سرمایه‌گذاری تقلا می‌کنند.

تعداد واحدهای پردازش گرافیکی (GPU) به سرعت در حال گسترش است: سری H به ۴۰۰ هزار واحد و سری B قرار است به ۲۰ میلیون واحد برسد. این امر معادل ساختن «بوداهای بزرگ» متعددی در سراسر جهان در قالب مراکز داده است. مومنان هوش مصنوعی برای زیارت به این مراکز داده می‌آیند و با قیمت‌های بالا سرورهای هوش مصنوعی اجاره می‌کنند، درست مانند بوداییانی که محصولات امید می‌خرند.