به گزارش USA Today، رئیسجمهور دونالد ترامپ در ۱۴ اکتبر، چند روز پس از اعلام بستۀ نجات مالی ۲۰ میلیارد دلاری از سوی دولت آمریکا برای آرژانتین، میزبان خاویر میلِی، رئیسجمهور این کشور، در کاخ سفید بود. ترامپ، میلی را رئیسجمهور محبوب خود توصیف کرد. آقای میلی، که خود را یک لیبرتارین رادیکال توصیف میکند، برای جلب رضایت ترامپ سخت تلاش کرده است. او بیش از دوازده بار به عنوان رئیسجمهور به ایالات متحده سفر کرده است که بسیاری از آنها برای ملاقات با ترامپ و نزدیکترین متحدانش بوده است. او همچنین به طور مداوم از رهبر آمریکا تعریف و تمجید کرده است.
میلی بارها برای ترویج کاهش شدید هزینهها روی صحنه ارّه برقی به دست گرفته است، اما برنامۀ او که شامل مقرراتزدایی و اصلاحات بازار آزاد نیز میشود، منجر به نوسانات ارز پِزو شده و باعث شده سرمایهگذاران به شدت اقدام به فروش سهام و اوراق قرضۀ آرژانتین کنند. رأیدهندگان در انتخابات میاندورهای مجلس آرژانتین در اواخر این ماه، قضاوت خود را در مورد حزب میلی از زمان روی کار آمدنش در دسامبر ۲۰۲۳ اعلام خواهند کرد. ترامپ در اظهارنظری مداخلهجویانه گفت حمایت از این کشور به موفقیت میلی بستگی دارد. ترامپ در یک ناهار دوجانبه با میلی و اعضای کابینه در کاخ سفید گفت: «ما فکر میکنیم او برنده خواهد شد. او باید برنده شود. و اگر برنده شود، ما بسیار کمک خواهیم کرد. اگر برنده نشود، وقتمان را تلف نخواهیم کرد.» به گزارش رویترز، این اظهارنظر بازارهای آرژانتین را متلاطم کرد.
بحران اقتصادی آرژانتین
آرژانتین با یک ارز پرنوسان (پزوی آرژانتین) در یک بحران اقتصادی عمیق قرار دارد. بر اساس متنی که توسط شورای روابط خارجی منتشر شده پیچیدگیهای این بحران زیاد است، اما اساس آن این واقعیت است که ذخایر ارز معتبر این کشور در حال تمام شدن است. ترامپ در ۱۴ اکتبر در پاسخ به سؤال یک خبرنگار، انگیزۀ سیاسی داشتن این پول را رد کرد و در عوض گفت: «این واقعاً به معنای کمک به یک فلسفۀ مالیِ خوب است» و «ما میتوانیم به همسایگان خود کمک کنیم.»
به گزارش سیانان، دولت ترامپ همچنین استدلال کرده است که بحران مالی در این منطقه میتواند بر سایر کشورهای منطقه تأثیر بگذارد.
اسکات بِسِنت، وزیر خزانهداری آمریکا، گفته است که طناب نجات اقتصادی ایالات متحده برای کشور میلی، به شکل یک سوآپ ارزی با بانک مرکزی آرژانتین خواهد بود. این اقدامی است که عملاً به معنای مبادلۀ دلارهای باثبات آمریکا با پزوهای پرنوسان است. به گزارش رویترز، بسنت هفتۀ گذشته در فاکسنیوز، این اقدام را یک بستۀ نجات مالی ندانست (با این حال، به اذعان مقالۀ شورای روابط خارجی، این اقدام شرایط استاندارد برای در نظر گرفتهشدن به عنوان یک بستۀ نجات مالی را دارد). رویترز گزارش داد که بسنت گفته است کمک ۲۰ میلیارد دلاری ایالات متحده، به دلیل گشایش آرژانتین برای اجازهدادن به شرکتهای آمریکایی جهت توسعۀ منابع خاکی کمیاب و اورانیوم و همچنین وعدۀ میلی برای بیرون راندن چین از آرژانتین، برای ایالات متحده استراتژیک است. جزئیات بیشتری در مورد این توافق هنوز مشخص نیست.
قمار ترامپ
روزنامۀ انگلیسی فایننشالتایمز در مطلبی نوشت که دولت آمریکا از سیاست اشتباه نرخ ارز یک متحد حمایت میکند. اگر جنون، تکرار یک عمل و انتظار نتیجهای متفاوت باشد، آنگاه یک ستون اصلی سیاست اقتصادی آرژانتین به مرز جنون رسیده است. خاویر میلی، رئیسجمهور لیبرترین، در تلاش است از یک نرخ ارز ثابت دفاع کند که تورم را به قیمت مصنوعی قوی نگه داشتن پزو، کنترل کند. دولت او استدلال میکند که کاهش ارزش پول هرگز در گذشته کارساز نبوده و آرژانتین باید با کاهش مالیات و بوروکراسی رقابت کند. چسبیدن به یک ارز بیش از حد ارزشگذاریشده ممکن است افزایش قیمتها را کُند کند، اما رشد اقتصادی را نیز متوقف میسازد. در مورد آرژانتین، این سیاست، ذخایر ارزی ارزشمند را تخلیه کرده و به فرار سرمایه دامن زده و در نهایت یک سیاست ناپایدار است.-
نجات مالی یک کشور دوردست در آمریکای لاتین ممکن است برای یک دولت با سیاست «اول آمریکا» عجیب به نظر برسد و سخاوت بسنت پیشاپیش هزینهای سیاسی در داخل کشور به همراه داشته است. سیاستمداران دموکرات و جمهوریخواه این سؤال را مطرح کردهاند که چرا دولتشان پول را صرف کشوری میکند که مکرراً در بازپرداخت بدهیهایش خودداری کرده و کشاورزان سویای آن با کشاورزان آمریکایی رقابت میکنند.
بخشی از توضیح در تمایل دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، برای بیرون راندن چین از آمریکای لاتین نهفته است؛ منطقهای که او آن را حوزۀ نفوذ مشروع ایالات متحده میداند. چین در واقع طی دو دهۀ گذشته، در حالی که دولتهای متوالی آمریکا نگاه خود را به سویی دیگر دوخته بودند، تجارت و سرمایهگذاری را در حیاط خلوت واشنگتن به شدت گسترش داده است. اما حمایت از یک نرخ ارز بیش از حد ارزشگذاریشده، به سختی یک استراتژی موفق برای مقابله با پکن محسوب میشود.
از نظر کارشناسان فایننشالتایمز، شکست آرژانتین به نفع هیچکس نیست. بوینسآیرس پس از نجاتهای مالی ناموفق پیدرپی، با اختلاف بزرگترین مشتری منفرد صندوق بینالمللی پول است. دارندگان اوراق قرضۀ خصوصی حدود ۶۰ میلیارد دلار طلبکارند. مردم آرژانتین دههها از آشفتگی اقتصادی رنج بردهاند. پرونیستهای مخالف نیز جایگزین خوبی ارائه نمیدهند. میلی به خاطر هرسکردن سریع دولت فربه با یک برنامۀ جسورانۀ کاهش هزینهها که کشور را از ابرتورم نجات داد، شایستۀ تقدیر است. موفقیت در آرژانتین میتواند یک چرخۀ چند دههای از بحرانها را بشکند و درسی به موقع در زمینۀ مسئولیتپذیری مالی ارائه دهد. اما برای پیروزی، میلی باید به پزو اجازه دهد آزادانه شناور شود و به سمت سیاستهایی حرکت کند که رشد سریعتر را ترویج کرده و اجماع ایجاد نماید. اگر دولت ترامپ میخواهد بزرگترین متحدش در آمریکای جنوبی به شکوفایی برسد، باید تعرفهها بر کالاهای آرژانتین را کاهش دهد، سرمایهگذاری در مواد معدنی حیاتی را ترویج کند و با صندوق بینالمللی پول برای جلب نظر سرمایهگذاران و بازگرداندن اعتماد همکاری نماید. میلی میگوید آنارکو-کاپیتالیسم (یک فلسفۀ سیاسی لیبرترین که از حذف حکومت به نفع خویشفرمانی در یک بازار آزاد دفاع میکند) را تحسین میکند. در حال حاضر، کشور او به هرجومرج کمتر و سرمایهداری بیشتر نیاز دارد.
واکنشها به بستۀ نجات مالی
تصمیم برای اعطای بستۀ نجات مالی به آرژانتین، برخی از کشاورزان آمریکایی را خشمگین کرده است. آنها ابراز نگرانی کردهاند که تعرفههای ترامپ بر چین باعث شده پکن خرید سویا را به کشورهایی مانند آرژانتین منتقل کند. سناتور جمهوریخواه، چاک گِرَسلی از آیووا، که یک تولیدکنندۀ کلیدی سویا است، ماه گذشته در شبکههای اجتماعی نوشت: «چرا آمریکا باید به نجات مالی آرژانتین کمک کند در حالی که آنها بزرگترین بازار تولیدکنندگان سویای آمریکا را از آن خود میکنند؟!» به گزارش رویترز، قانونگذاران دموکرات نیز از ترامپ به خاطر این اقدام انتقاد کرده و او را متهم کردهاند که در حالی که دولت آمریکا بیش از دو هفته است که تعطیل شده، بستههای نجات مالی خارجی و حمایت از سرمایهگذاران را در اولویت قرار داده است.
به گزارش نیویورک تایمز، در پی این تصمیم، پزو با فروش وحشتزدۀ ارز آرژانتین توسط سرمایهگذاران، سقوط کرد. مخالفان سیاسی میلی علیه آنچه اخاذی آمریکا میخواندند، اعتراض کردند و از رأیدهندگان خواستند تا حزب او را در پای صندوقهای رأی رد کنند. همچنین دولت میلی با عجله تلاش کرد به آرژانتینیها اطمینان دهد که ترامپ بر اساس بخت و اقبال سیاسی میلی، این کشور را رها نخواهد کرد. از نظر بسیاری، حمایت اقتصادی مشروط ترامپ، تلاشی دیگر برای تأثیرگذاری بر امور داخلی یک کشور دیگر آمریکای لاتین از طریق سیاست چماق و هویج اقتصادی بود. آشفتگی پس از آن نیز خطراتی را که میلی با گرهزدن بخت سیاسی خود و آیندۀ اقتصادی آرژانتین به جیبهای پرپول آمریکا و دوستی متزلزل ترامپ با آن روبهرو است، برجسته کرد. بنجامین گدان، عضو ارشد و مدیر برنامۀ آمریکای لاتین در مرکز استیمسون، یک سازمان غیرانتفاعی در واشنگتن، گفت: «ترامپ ممکن است رئیسجمهور محبوب خود را خراب کرده باشد؛ هم با حمایت بیش از حد و هم با حمایت بسیار کم.»
خاویر میلی کیست؟
میلی یک اقتصاددان آموزشدیده است که معتقد است نهادهای دولتی نهایتاً بسیاری از اشکال آزادی را محدود میکنند و موفقیت مالی واقعی تنها از طریق بازارهای خصوصی و جوامع بدون دولت قابل دستیابی است. او یکی از معدود رهبران جهان بود که در مراسم تحلیف ترامپ شرکت کرد که نشاندهندۀ پیوند نزدیک آشکار آنهاست. میلی از آن زمان به یکی از نزدیکترین متحدان بینالمللی ترامپ تبدیل شده و ظاهراً در طیف وسیعی از مسائل از کاهش هزینههای دولتی گرفته تا حملات به چپگرایان ووک (woke) با او همنظر است. منتقدان داخلی میلی مدتهاست که او را «ال لوکو» (دیوانه) لقب دادهاند.
میلی هنگام نامزدی برای ریاستجمهوری گفت که آماده است با یک اره برقی به سیستم حمله کند. این چیزی است که او به طور نمادین در طول مبارزات انتخاباتی با به دست گرفتن مکرر اره برقی در مقابل حامیانش ثابت کرد. او همچنین ادعا کرد که در نظر دارد با کنار گذاشتن ارز محلی پزو به نفع دلار آمریکا، بانک مرکزی آرژانتین را منفجر کند. به نظر میرسد او از این موضع عقبنشینی کرده است. میلی در مصاحبههای مختلف گفته است که بهترین مشاورههایش را از موری، میلتون، رابرت و لوکاس دریافت میکند. موری، میلتون، رابرت و لوکاس چهار سگ ماستیف او هستند که از آنها به عنوان فرزندان خود یاد میکند.
معجزهای که سراب شد
پایگاه خبری UnHerd در مطلبی نوشت که خاویر میلی نهتنها یک لیبرترین نیست، بلکه وامدار الیگارشهای آرژانتین است. خاویر میلی، مرد دیوانهای که خود را آنارکو-کاپیتالیست و شکنندۀ قیود میخواند، خود را به عنوان یک گسست رادیکال از هر آنچه پیش از او بود، معرفی کرد. او قرار بود دودمان سیاسی فاسد آرژانتین را منفجر کند، بانک مرکزی را منحل نماید و دلار و هر نوع ارز دیجیتالی موجود را به عنوان ارزهای رقیب در آرژانتین بپذیرد. این یک تلاش جسورانه برای جایگزینی یک قرن شکست پرونیسم و نئولیبرالیسم با رؤیای لیبرترینها بود؛ یک بازار آزاد خالص و تمامعیار.
در سراسر جهان، راستهای ناسیونالیست، از ایلان ماسک، بنیامین نتانیاهو و دونالد ترامپ گرفته تا جورجیا ملونی و روزنامۀ دیلیتلگراف بریتانیا، او را ستودند. نیال فرگوسن، مورخ دربار الیگارشی مالی، از خلق یک معجزۀ ساخت بشر خبر داد. برای چند ماه کوتاه، با سقوط نرخ تورم آرژانتین از اوج خود و حتی به نظر رسیدن کاهش نرخ فقر، همسرایی طرفدارانش گوشخراش شد. تا اینکه همه سکوت کردند.
امروز، آن معجزه به عنوان یک سراب افشا شده است. اقتصاد آرژانتین سقوط کرده و پزوی آن در یک مارپیچ مرگ قرار دارد و یک طناب نجات ۲۰ میلیارد دلاری از سوی ایالات متحده و وامهای نجات بیشتر از سوی صندوق بینالمللی پول، نمایش میلی را تا انتخابات میاندورهای پیش رو سرپا نگه داشته است. بررسی دقیقتر معجزۀ فرعی کاهش فقر نیز سراب دیگری را آشکار میکند؛ تنها دلیل کاهش شاخص فقر نسبی این بود که درآمد میانه سریعتر از درآمد افراد در پایینترین سطح کاهش یافته بود و در نتیجه، افراد کمتری اکنون فقیر محسوب میشوند. وضعیت آرژانتین چیزی است که میتوان آن را یک فروپاشی نامید. اما آیا این وضعیت واقعاً غافلگیرکننده است؟
میلی در توضیح این وضعیت مدعی است که او توسط دودمان سمی و خادمان چپگرای آن تضعیف شده است. اما بسیاری از چپگراها بر این باورند که ما شاهد شکست اجتنابناپذیری هستیم که با عملیشدن ایدئولوژی لیبرترین رخ میدهد. اما از نظر نویسندۀ مارکسیست UnHerd، حقیقت، بسیار سادهتر، شومتر و به طرزی یأسآور آشناست. میلی هرگز واقعاً با رویههای الیگارشیک غمانگیز گذشتۀ آرژانتین قطع رابطه نکرد. او تنها نوعی سرقت را که توسط سلسلهای طولانی از پیشینیانش انجام میشد، با نامی جدید عرضه کرد. در حالی که میلی با موفقیت از روایتهای لیبرترین برای فاصلهگرفتن از این افراد استفاده کرد، سیاستهای واقعی او در مهمترین آزمون لیبرترین مردود میشود.
اگر شما واقعاً به خرد برتر بازارها اعتقاد دارید و میخواهید آرژانتین را از محدودیتهای سیاسی که بر سازوکار بازار تحمیل شده رها کنید، کدام بازار را اول آزاد میکنید؟ مطمئناً بازار پول را. اره برقی خود را ابتدا به جان کدام انحراف قیمت میاندازید؟ بدون شک، نرخ ارز ثابت (یا محدود شده). و آخرین کاری که میکنید چیست؟ دقیقاً همان کاری که میلی کرد: قرض گرفتن میلیاردها دلار و انباشتن آن بر روی کوهی از بدهی عمومی که از قبل غیرقابل تحمل بود تا از انتخاب آزادانۀ نرخ ارز توسط بازار پول جلوگیری کنید.
چرا میلی این کار را کرد؟ چرا او به وعدۀ خود برای خنثیکردن و حتی منحلکردن بانک مرکزیاش عمل نکرد و در عوض، از آن برای بالا نگه داشتن ارزش پزو در سطوحی استفاده کرد که بازار آزاد آن را به طرز ویرانگری بالا میدانست؟ پاسخ میلی این است که اگر از پزو دفاع نمیکرد، قیمت کالاهای وارداتی افزایش مییافت و در نتیجه مبارزه او با تورم را تضعیف میکرد. شاید اینطور باشد. اما این استدلال رؤسای جمهور قبلی آرژانتین بود که قرار بود اره برقی میلی میراث آنها را پودر کند. یک لیبرترین هرگز از چنین منطقی دفاع نمیکند؛ منطقی که به نظر میرسد تا حد زیادی مسئول بحران بیپایان آرژانتین است.
به عبارت دیگر، اگر شما واقعاً معتقدید که قیمت داروها، نان، بنزین و آیفون باید به نیروهای بیرحم اما در نهایت خردمندتر عرضه و تقاضا سپرده شود، مطمئناً باید همین اعتقاد را در مورد قیمت یا نرخ ارز پزو نیز داشته باشید. شما قطعاً معتقد خواهید بود که واردات گرانتر به بهبود خودکار پزو کمک کرده و فرایند کاهش تورم ارزشمند شما را به شیوهای ارگانیک و منطقی تقویت میکند.
درسنگرفتن از تجربیات گذشته
اگر نخواهیم بپذیریم که میلی یک احمق است، تنها توضیح باقیمانده این است که او کاملاً میدانست چه میکند. آرژانتین جامعهای بسیار نابرابر است که فقر تودهای، یک نظام سیاسی پیچیده و یک بخش صنعتی منسوخ را در کنار یک بخش کشاورزی و معدنی ثروتمند و بسیار رقابتی صادراتمحور ترکیب میکند که نتیجتاً درآمدهای دلاری آن تنها به بخش کوچکی از جامعه اجازه میدهد استانداردهای زندگی جهان اول را داشته باشند. بخش الیگارشیک آن دوست دارد که پزو، همانطور که در اکوادور اتفاق افتاد، با دلار جایگزین شود تا داراییهای داخلی آنها بتواند بینهایت به نیویورک یا ژنو منتقل شود. در غیر این صورت، آنها هر زمان که بخواهند یک دارایی داخلی را نقد کرده و ارزش آن را به خارج منتقل کنند، خواستار یک پزوی قوی هستند. رؤسای جمهور آرژانتین به ندرت در انجام این کار کوتاهی کردهاند.
در سال ۱۹۹۱، دومینگو کاوالو، وزیر اقتصاد رئیسجمهور کارلوس مِنِم، طرح موسوم به طرح قابلیت تبدیل را معرفی کرد؛ میخکوب کردن پزو به دلار با نرخ ارز یکبهیک، در حالی که مقادیر عظیمی دلار برای دفاع از آن قرض میگرفت. ارزش مصنوعی بالای پزو صادرات را نابود کرد و یک چرخۀ تباهی برای پزو به راه انداخت که به وام ۴۰ میلیارد دلاری صندوق بینالمللی پول در سال ۲۰۰۰ منجر شد. به نظر شما این اتفاق آشنا به نظر نمیرسد؟
در دوران ریاستجمهوری منم، طبقۀ حاکم آرژانتین میدانست که دیر یا زود آن وامها تمام میشود و پزو سقوط میکند. بنابراین آنها به معاملات انتقالی (carry trade) روی آوردند؛ یعنی وامگرفتن پزو در داخل، تبدیل آن به دلار با نرخ ارز مصنوعی بالا و انتقال دلارها به خارج. هرچه تعویق اجتنابناپذیر کاهش ارزش پول، به لطف بدهی دلاری فزاینده، طولانیتر میشد، آنها با خرید داراییهای داخلی به پزو ریسک بیشتری میکردند تا کمی بعد آن را نقد کنند. به این امید که قبل از وقوع سقوط، از تورم داخلی افسارگسیخته سود ببرند. بین سالهای ۱۹۹۸ و ۲۰۰۱، زمانی که ارزش پزو مانند سنگ سقوط کرد، ۷۰ میلیارد دلار توسط تعداد بسیار کمی از آرژانتین خارج شد و بار دلاری غولپیکری به ارزش بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار بر دوش تودههای فقیر افتاد و یک بحران انسانی ایجاد کرد.
اخیراً نیز اتفاق مشابهی در دوران ریاستجمهوری مائوریسیو ماکری رخ داد. پس از استقراض سنگین از بازارهای بینالمللی، برای جلب رضایت طلبکاران خارجی (که بدهی آرژانتین را به بهای ناچیز خریده و دلار میخواستند) و حفظ ظاهری از ثبات مبتنی بر پزوی بیش از حد ارزشگذاریشده، دولت ماکری مجبور شد بزرگترین وام آمادهبهکار تاریخ صندوق بینالمللی پول، یعنی ۵۶ میلیارد دلار را تضمین کند. این مبلغ برای تقویت ارزش پزو به اندازهای کافی بود که سرمایهگذاران نهادی و الیگارشی محلی همان سرقت قدیمی را تکمیل کنند؛ یعنی نقد کردن داراییها و انتقال دلارها به خارج. در نتیجه ماکری انتخابات ۲۰۱۹ را به آلبرتو فرناندز پرونیست باخت تا دولتش بدهیها را بازسازی کند. اما در حالی که ارزش پزو سقوط کرد و تورم شعلهور شد، سازوکارها به همان شکل سابق باقی ماندند. سیاست استفاده از وامهای خارجی برای تسهیل خروج منظم سرمایۀ بینالمللی به قیمت آسیب بالقوه به جمعیت داخلی، پایان نیافت.
اینجا بود که میلی وارد صحنه شد. میلی که وعده داده بود با اره برقی خود به جان رویههای فاسدی که از این نوع سرقت حمایت میکنند بیفتد، برعکس عمل کرد. انقلاب به اصطلاح لیبرترین او، در واقع، یک عملیات بسیار منظم برای تحریف بازارها در خدمت یک نیرنگ الیگارشیک قدیمی بود. او با ایجاد بدهیهای دلاری جدید و غیرقابل پرداخت برای دستکاری بازار پول، پنجرۀ دیگری برای ثروتمندان و افراد دارای ارتباطات ایجاد کرد تا داراییهای خود را نقد کرده و سرمایه را با نرخ مطلوب به خارج منتقل کنند. نتیجۀ این کار، پس از وقوع فروپاشی قابل پیشبینی، تحمیل هزینههای غیرقابل تصوری بر دوش ضعیفترین آرژانتینیها خواهد بود که پیش از این نیز با کاهشهای ریاضتی اولیۀ میلی ضعیفتر شده بودند.
اما اگر او قصد داشت بدهی عمومی را به آسمان برساند تا از ارزی حمایت کند که به هر حال سقوط میکرد، هدف از قلع و قمع ادارات دولتی با اره برقیاش، از بین بردن رفاه اجتماعی و کاهش هزینههای زیرساختی به صفر چه بود؟ در ذهن او، ایجاد مازاد بودجۀ اولیه به هر قیمتی، به پاسداران اوراق قرضه و معاملهگران ارز، عزم متعصبانۀ او برای شکست تورم را نشان میداد تا آنها به او کمک کنند ارزش پزو را فقط کمی بیشتر حفظ کند. به طور خلاصه، این یک سیاست زمین سوخته برای خریدن زمان برای همان سرقت (تقویت-نقد کردن-انتقال) بود که بار دیگر آرژانتین را به شکست کشانده است.
میراث واقعی میلی آزادی نیست، بلکه کشوری است که حتی از قبل هم عریانتر شده است. او فرصتی داشت تا یک آزمایش لیبرترین را به صورت دفعی امتحان کند، اما در عوض، از آن برای تسهیل یک چوب حراج دیگر به داراییهای آرژانتین استفاده کرد. اگر او به اصول لیبرترین خود پایبند میماند، ما حداقل لذت مشاهدۀ یک آزمایش طبیعی را داشتیم که با آن قضاوت کنیم آیا لیبرترینیسم اصلاً میتواند ثمری داشته باشد یا خیر. اما سرسپردگی میلی به طبقۀ حاکم آرژانتین حتی این لطف کوچک را نیز از ما دریغ کرد. بنابراین جستوجوی جهانی برای جایگزینهای اصیل رویههای الیگارشیک ادامه دارد.
آخر و عاقبت کمکرسانی
از نظر کارشناسان نیویورکتایمز، کمک ترامپ به جای یک طناب نجات کلیدی، ممکن است نتیجۀ معکوس داده باشد. لوکاس رومرو، یک مشاور سیاسی که شرکت نظرسنجی محلی Synopsis را اداره میکند، گفت: «آنچه میتوانست به عنوان کمک تعبیر شود، به خاطر نحوۀ بیان ترامپ، بیشتر شبیه اخاذی به نظر رسید.» آرژانتینیهایی که نگران دخالت آمریکا در امور کشورشان هستند، ممکن است آقای میلی را در پای صندوقهای رأی مجازات کنند. نظرسنجیهای اوایل این ماه نشان داد که بیش از ۶۰% آرژانتینیها دیدگاه منفی نسبت به ترامپ دارند. روز سهشنبۀ گذشته، پاتریسیا بولریچ، وزیر امنیت ملی آقای میلی، تلاش کرد تا از اظهارات ترامپ عقبنشینی کند و گفت که منظور او گرهزدن بسته نجات به رقابت پارلمانی نبوده است. او به یک کانال خبری گفت: «ترامپ در مورد فلسفه صحبت میکرد، نه انتخابات اکتبر. بگذارید بازارها آرام شوند، بگذارید همه چیز طبق معمول ادامه یابد و دچار وحشت نشوید.»
این اولین بار نیست که تلاشهای ترامپ برای نجات یک متحد، واکنش شدیدی را برانگیخته است. او از تعرفهها و تحریمها علیه برزیل استفاده کرد تا به ژائیر بولسونارو، رئیسجمهور سابق، برای اجتناب از حکم زندان کمک کند. بولسونارو در نهایت به جرم توطئه برای کودتا جهت ماندن در قدرت محکوم شد و با حکم زندان روبهرو است. همچنین در کانادا، استرالیا و جاهای دیگر، سیاستمداران همسو با رئیسجمهور آمریکا نیز در پای صندوقهای رأی مجازات شدهاند. این در حالی است که کسانی که او را به چالش کشیدهاند، به پیروزی رسیدهاند؛ پدیدهای که به عنوان «جهش ضد ترامپ» شناخته شده است. باید دید عاقبت میلی به کجا ختم خواهد شد.
آیا نیاز به تهیه نسخه چاپی مجلات دارید؟
شما میتوانید با خرید اشتراک به نسخه چاپی مجلات ما دسترسی داشته باشید.
