اوایل ماه جاری، ادارۀ مهاجرت و گمرک ایالات متحده (ICE) بیش از ۳۰۰ کارگر کرهای را در کارخانۀ مشترک باتریسازی هیوندای-الجی در شهرستان برایان ایالت جورجیا بازداشت کرد. وزارت امنیت داخلی این اقدام را یک عملیات اجرایی روزمره برای اجرای قوانین فدرال توصیف کرد. مقامات آمریکایی گفتند این یورش بزرگترین عملیات اجرایی در یک مکان واحد در تاریخ وزارت امنیت داخلی بوده است.
وابستگی آمریکا در زمینۀ باتری
مجلۀ فارنپالسی در این باره نوشت که یورش دولت ترامپ به هیوندای، فرار مغزهای صنعت باتریسازی آمریکا را به دنبال دارد. با وجود تمام تلاشها برای ایجاد یک رونق تولید داخلی در صنایع کلیدی، ایالات متحده همچنان برای ساخت باتریها (فناوریهای قدرتمندی که زیربنای پهپادها، خودروهای برقی و بسیاری موارد دیگر هستند) به شدت به تخصص آسیایی متکی است.
این یورش، طوفانی دیپلماتیک با کره جنوبی، که متحد دیرینۀ آمریکا به شمار میرود، به پا کرد و وضعیت بخش باتریسازی ایالات متحده را در کانون توجه قرار داده است. باتریها برای تأمین انرژی بسیاری از پیشرفتهترین فناوریهای دفاعی و انرژی جهان، از جمله پهپادها و زیردریاییهای نظامی، ضروری هستند. با این حال، صنعت آمریکا همچنان برای رشد بخش خود به شدت به دانش فنی خارجی وابسته است و کارشناسان هشدار میدهند که سرکوب هیوندای توسط دولت ترامپ، خطر فراریدادن بیشتر سرمایهگذاریها را به دنبال دارد.
کریس بری، رئیس یک شرکت مشاورهای تحلیل فلزات به فارنپالسی گفت: «ما برای ساخت و توسعۀ این فناوری به کمک خارجی متکی هستیم. نیروی کار ایالات متحده بدون کمک خارجی قادر به ساخت این نوع کارخانههای فوقالعاده پیچیدۀ فنی نخواهد بود.» کارشناسان میگویند غیرمعمول نیست که شرکتهای خارجی در ابتدا برای توسعۀ عملیات خود در خارج از کشور به استعدادهای خود تکیه کرده و سپس نیروی کار محلی را آموزش دهند. تامی اوربای، مشاور تجارت بینالملل که پیش از این ریاست شورای تجاری آمریکا-کره در اتاق بازرگانی ایالات متحده را بر عهده داشت، میگوید: «تعداد کارمندان کرهای در ابتدا، در حین انتقال فناوری مدیریت، بالاتر است و سپس در اسرع وقت، این دانش را منتقل کرده و به کشورشان بازمیگردند که این برای شرکت کمهزینهتر است.»
به این ترتیب پروندۀ هیوندای، وضعیت تخصص تولید باتری در آمریکا را آشکار کرده است. بر اساس گزارش آژانس بینالمللی انرژی (IEA)، در حال حاضر بزرگترین قدرت باتریسازی جهان چین است که بیش از سهچهارم کل باتریهای فروختهشده در جهان را تولید میکند و این کار را به طور قابلتوجهی ارزانتر و کارآمدتر از رقبای جهانی خود انجام میدهد. چین منبع بیش از ۷۰% از کل باتریهای خودروهای برقی است که تاکنون تولید شده و این امر تخصص فراوانی در ساخت و تولید برای این کشور به ارمغان آورده است.
پس از چین، کره جنوبی و ژاپن غولهای جهانی باتریسازی هستند که سرمایهگذاریهای سنگینی در خارج از کشور انجام دادهاند. شرکتهای کرهای بهویژه در ظرفیت تولید خارج از کشور در صدر جدول قرار دارند و سال گذشته تولیدکنندگان کرهای بیش از ۲۰% از تقاضای جهانی باتری خودروهای برقی را تأمین کردند.
چارهاندیشی دولتهای آمریکایی
دولت بایدن برای تقویت رونق باتریسازی در آمریکا، از لایحۀ شاخص آبوهوایی خود، یعنی قانون کاهش تورم (IRA)، استفاده کرد که با مشوقهای مالیاتی سنگین، تولید داخلی را تشویق و سرمایهگذاری و علاقۀ جدیدی را به این بخش جلب کرد. اما دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، مسیر کاملاً متفاوتی را در پیش گرفته و با مجموعهای از اقدامات به دنبال تضعیف بخش انرژی پاک آمریکا، لغو بسیاری از اعتبارات مالیاتی بایدن و افزایش تولید سوختهای فسیلی است. هدف قرار دادن خودروهای برقی توسط دولت ترامپ (که بازار کلیدی برای باتریها است) و همچنین جنگ تجاری آن با چین که بر زنجیرههای تأمین باتری تسلط دارد، عدم قطعیت جدیدی را به بخش باتریسازی آمریکا تزریق کرده است.
همزمان وزارت انرژی ایالات متحده تا ۵۰۰ میلیون دلار فرصت تأمین مالی برای تقویت تولید و بازیافت باتری اعلام کرده است و خودروسازان آمریکایی مشتاق هستند تا ایالات متحده را به خط مقدم رقابت باتریسازی برسانند. در اوایل سال جاری، کورت کِلتی، مدیر بخش باتری جنرالموتورز، از آمریکای شمالی خواست تا رهبری باتری خودروهای برقی را از چین پس بگیرد. کلتی گفت: «با پیشبرد فناوریهای باتری و هدایت نوآوری، تقویت تولید داخلی و رقابتیترکردن زنجیرۀ تأمینمان در جهان، ما نهتنها باتریهای بهتری میسازیم، بلکه صنعت قویتر و انعطافپذیرتری برای آیندۀ آمریکا بنا میکنیم.»
شرکتهای آمریکایی در واقع گامهای بزرگی در تحقیق و نوآوری برای باتریها، بهویژه در توسعۀ شیمیهای جدید باتری، برداشتهاند. اما کارشناسان میگویند این تنها یک بخش از معادلۀ باتری است. برایان بیله، کارشناس سیاستگذاری در مؤسسۀ بِنچمارک، میگوید: «گاهی اوقات شکافی میان تحقیق و توسعه و توسعۀ واقعی در مقیاس صنعتی و تجاری وجود دارد. این اساساً همان کاری است که چین در آن بسیار خوب است.»
چند روز پس از یورش به هیوندای، خود ترامپ اذعان کرد که شکافی در تولید باتری در آمریکا وجود دارد که خارجیها به پُرکردن آن کمک کردهاند. ترامپ گفت: «شما در این کشور افرادی را ندارید که از باتری سر در بیاورند. شاید باید به آنها کمک کنیم و اجازه دهیم برخی افراد بیایند و مردم ما را آموزش دهند… ما باید راهی پیدا کنیم که متخصصان را وارد کنیم تا مردم ما آموزش ببینند و بتوانند خودشان این کار را انجام دهند.»
از اتحاد نظامی تا همسویی اقتصادی
بنیاد کارنگی نوشت برای درک واکنش کره، درک زمینۀ ژئوپلیتیکی بسیار حیاتی است. برای بیش از یک دهه، کره جنوبی استراتژیای را دنبال میکرد که آنقدر محوری بود که نامی برای آن گذاشته شد: انمی کیونگجونگ (anmi kyeongjung) یا «امنیت با آمریکا، اقتصاد با چین». سئول این رویکرد را راهی عملگرایانه برای بهرهبرداری از رشد اقتصادی پکن و پایگاه اقتصادی مکمل آن، ضمن حفظ همسویی امنیتی با ایالات متحده، معرفی میکرد. اما در واشنگتن، در دولتهای دموکرات و جمهوریخواه از دهۀ ۲۰۰۰، رویکرد سئول به عنوان یک نقطه ضعف بالقوه برای تعهد به اتحاد ۷۲ سالۀ دو کشور مورد موشکافی قرار میگرفت.
این شکاف در برداشت، تلاش واقعی کره را برای مواجهه با یک جغرافیای ناممکن (گرفتار شدن بین دو ابرقدرت جهانی با وابستگی اقتصادی عظیم به هر دو) پنهان میکرد. آنچه سیاستگذاران کرهای آن را کشورداری پیچیده میدانستند، واشنگتن آن را سیاست موازنه تفسیر میکرد. چارچوب انتخاب دوگانه که توسط ناظران آمریکایی تحمیل میشد، قادر به درک پیچیدگی معضل استراتژیک کره نبود.
در واقع دیدگاه سئول نسبت به آیندۀ اقتصادیاش پیش از این در حال تغییر بود. شرکتهای کرهای به دلیل نظارت فزایندۀ دولت چین، الزامات شراکتهای محلی، کاهش حاشیۀ سود و نگرانیها در مورد سرقت مالکیت معنوی، فعالیت در چین را به طور فزایندهای دشوار مییافتند. بسیاری از شرکتهای کرهای پیش از این، عملیات خود را به آسیای جنوب شرقی و آمریکای شمالی منتقل کرده بودند. علاوه بر این، رشد اقتصادی چین آن را از یک اقتصاد مکمل به یک رقیب مستقیم در بخشهای صنعتی کلیدی کره، به ویژه تولیدات با فناوری بالا، تبدیل کرده بود. نقطۀ عطف در سال ۲۰۱۷ رخ داد، زمانی که سئول با میزبانی یک سامانۀ دفاع موشکی جدید آمریکایی علیه کره شمالی موافقت کرد. چین با اقدامات تنبیهی و قهری علیه کسبوکارها، صادرات فرهنگی و گردشگری کره به این اقدام پاسخ داد.
در سالهای پس از آن، نخبگان کرهای در سراسر طیف سیاسی، پایداری استراتژی «انمی کیونگجونگ» را زیر سؤال بردهاند. حتی سیاستگذاران مترقی که عموماً کره را به عنوان یک موازنهگر منطقهای تصور میکردند، اکنون بر برتری چارچوب اتحاد آمریکا-کره جنوبی و نیاز به انتقال صنعت و سرمایهگذاری به ایالات متحده اذعان دارند. لی جه میونگ، رئیسجمهور فعلی، به نیاز عملگرایانه برای اولویتبندی سرمایهگذاری صنعتی در ایالات متحده اشاره کرده است. این تغییر، یک تغییر جهتگیری استراتژیک بنیادین بود. کره در رقابت قدرتهای بزرگ، یک طرف را انتخاب کرد و هزینههای اقتصادی با چین را در ازای همسویی امنیتی و فناورانه با ایالات متحده پذیرفت.
سرمایهگذاری به مثابه کشورداری
عمق این تغییر جهتگیری فراتر از لفاظیهای دیپلماتیک، به تعهدات صنعتی پرهزینه گسترش مییابد. با وجود هزینههای سنگین، شرکتهای کرهای اکنون در حال انجام سرمایهگذاریهای تولیدی در مقیاس بزرگ در ایالات متحده هستند. به طور متوسط، چین ۳۰% مزیت قیمتی دارد که در دستهبندیهایی که تولیدکنندگان چینی در آنها مسلط هستند، تا ۷۵% نیز میرسد. در نتیجه، سرمایهگذاریهای کره در آمریکا، فداکاری اقتصادی واقعی به نام همسویی استراتژیک است. مهمتر از آن، کره در حال سرمایهگذاری در اقتصاد متحد خود به جای اقتصاد خودش است، آن هم در زمانی که با عملکرد اقتصادی کُند و تعرفههای ۱۵ درصدی جدید آمریکا مواجه است.
برخلاف سرمایهگذاری مستقیم خارجی معمول که توسط بخش خصوصی انجام میشود، مقامات دولتی کره با شرکتهای خوشهای بزرگ همکاری کردهاند تا به صراحت این پروژهها را به عنوان سهمی در اتحاد و یک استراتژی کلیدی برای جبران تنشهای تجاری با دولت دونالد ترامپ معرفی کنند. با وجود تعرفههایی که دولت در ۳۰ ژوئیه اعلام کرد، مذاکرهکنندگان تجاری کره همچنان بر این سرمایهگذاریها به عنوان شاهدی بر سهم کره در رقابتپذیری تولیدی و ایجاد شغل در آمریکا تأکید میکردند. زمانی که لی در ماه اوت با ترامپ در دفتر بیضیشکل دیدار کرد، هر دو رهبر از یک بستۀ ۱۵۰ میلیارد دلاری اضافی با عنوان «عظمت را به کشتیسازی آمریکا بازگردانیم» (Make American Shipbuilding Great Again) تمجید کردند؛ درخواستی که به اولویتهای تولیدی ترامپ توجه داشت و شامل ساخت کارخانههای کشتیسازی آمریکایی و آموزش پرسنل آمریکایی بود.
کارخانۀ مشترک باتری خودروهای الکتریکی هیوندای-الجی یکی دیگر از این پروژههاست که سطح قابلتوجه هماهنگی دولت در پس این سرمایهگذاریهای خصوصی را نشان میدهد. این کارخانه در کنار کارخانۀ خودروهای الکتریکی هیوندای (مِتاپلنت به ارزش تقریباً ۸ میلیارد دلار)، به عنوان بخشی از بزرگترین پروژۀ صنعتی در تاریخ جورجیا فعالیت میکند که وعدۀ ایجاد بیش از ۸۰۰۰ شغل برای آمریکاییها را میدهد. هر دو دولت، این پروژه و پروژههای مشابه را به عنوان مدلهای شاخص برای سرمایهگذاری تولیدی مبتنی بر اتحاد معرفی کردهاند. با این حال، کارشناسان صنعت و دولتهای محلی مدتهاست آگاه بودهاند که مقیاس این تعهد، چالشهای سیستماتیک را نیز برجسته میکند. با نرخ بیکاری محلی تنها ۲.۹% و جمعیت شهری فقط ۴۰۰,۰۰۰ نفر، شهر ساوانا ممکن است نتواند این موقعیتهای شغلی را پر کند و تأمین کامل نیروی کار این عملیات به تلاشهای گستردۀ استخدامی در سراسر سواحل شرقی و کمربند آفتاب و همچنین برنامههای جامع بازآموزی نیاز دارد.
با توجه به این زمینه، مقیاس و تصاویر بازداشت در یکی از این پروژههای شاخص میتواند به عنوان رد کردن ابزار دیپلماتیک اصلی کره برای مدیریت اصطکاکهای اقتصادی دوجانبه و تهدیدی مستقیم برای شراکتهای صنعتی که برای موفقیت به تخصص گسترده نیاز دارند، تلقی شود.
خشم یک ملت
در سئول، تصاویر شهروندان کرهای در بازداشت، یک اجماع ملی نادر و فراحزبی را برانگیخت. این حادثه نشان میدهد که چگونه اقدامات داخلی آمریکا، صرفنظر از نیتشان، میتواند اصطکاک دیپلماتیک ناخواستهای با متحدان کلیدی ایجاد کند؛ بهویژه آنهایی که کل رویکرد استراتژیک خود را حول محور شراکتی عمیقتر با ایالات متحده بازآرایی کردهاند. پیامدهای این یورش از هماکنون آشکار شدهاند. مقامات کره جنوبی گفتند که ترامپ پیشنهادی مبنی بر این ارائه داده بود که به صدها نفر از کارگران بازداشتشده اجازه دهد در ایالات متحده بمانند تا نیروی کار آمریکایی را آموزش دهند. اما به گفتۀ این مقامات، تنها یک کارگر کرهای تصمیم به ماندن گرفت.
در واکنش به بازداشتها، واکنشهای دولتی و سیاسی کره حسی از خیانت به اتحاد را منتقل کرد، در حالی که بر تعهد به حل بحران و تعمیق همکاریهای صنعتی تأکید داشت. چو هیون، وزیر امور خارجه، برای تضمین آزادی کارگران به واشنگتن سفر کرد. او بر پیام لی تأکید کرد که حقوق اتباع کرهای نباید در طی فرایندهای اجرای قانون آمریکا به ناحق نقض شود و در عین حال با نمایندگان شرکتهای خوشهای بزرگ کرهای (از جمله الجی، هیوندای، سامسونگ، اسکی و هانوا) برای رسیدگی به چالشهای ویزا هماهنگی کرد.
لی جه میونگ، رئیسجمهور کره جنوبی، در سخنانی اشاره کرد: «این یک استخدام دائمی و بلندمدت نیست، بلکه برای تأسیس تأسیسات و تجهیزات کارخانهها است؛ ما برای نصب ماشینآلات و تجهیزات به تکنسین نیاز داریم. ایالات متحده چنین پرسنلی ندارد و آنها برای ماندن و کار کردن [به کارگران ما] ویزا نمیدهند.» او به واشنگتن هشدار داد که اگر مسائل ویزا را به سرعت حل نکند، کسبوکارهای کره جنوبی در سرمایهگذاری مستقیم در ایالات متحده تردید خواهند کرد.
در کره، قانونگذاران نیت آمریکا را زیر سؤال بردند و اعضای حزب حاکم اعلام کردند که اگر ایالات متحده واقعاً میخواهد سرمایهگذاری شرکتهای کرهای را جذب کند، چنین حادثهای نباید رخ دهد. این بازداشتها منجر به برگزاری جلسات اضطراری پارلمانی شد که نشان میدهد چگونه این رویداد از اختلافات حزبی معمول فراتر رفته و خشمی یکپارچه بر سر رفتار با متحد ایجاد کرده است. اما این همچنین نشاندهندۀ عزم رهبران کره برای عبور از این بحران به جای رها کردن چرخش استراتژیک خود به سمت ایالات متحده است.
شوک استراتژیک ناگهانی
زمانبندی این اتفاق، سرخوردگی کره را تشدید میکند. سفر لی به کاخ سفید در ماه اوت، تنها یک هفته قبل از این حادثه، در سئول و واشنگتن به طور گسترده به عنوان گامی مهم در مدیریت اتحاد تلقی میشد. اگرچه از نظر محتوای سیاسی سبک بود، اما از نظر ایجاد رابطه سنگین بود و ترامپ به صراحت از تعهدات سرمایهگذاری کره تمجید کرد. برای مقامات و رهبران صنعتی کره که سالها برای تغییر موقعیت از چین به سمت ادغام اقتصادی عمیقتر با آمریکا تلاش کرده بودند، اقدامات اجرایی که پروژههای سرمایهگذاری شاخص آنها را هدف قرار میداد، یک شوک استراتژیک ناگهانی ایجاد کرد.
شرکتهای کرهای اکنون در حال بازنگری در این پروژهها هستند. مدیرعامل هیوندای به بلومبرگ گفته است که این حادثه منجر به حداقل دو تا سه ماه تأخیر در کارخانه باتریسازی شده است. شرکت «الجی انرژی سولوشن» کارهای ساختمانی در کارخانۀ باتری را متوقف کرده است و حداقل ۲۲ کارخانۀ کرهای دیگر نیز در بخشهای خودروسازی، کشتیسازی، فولاد و تجهیزات الکتریکی متوقف شدهاند؛ زیرا شرکتهای خوشهای بزرگ با اقدامات احتیاطی در مورد سفر به آمریکا دست و پنجه نرم میکنند و به سرعت در حال بررسی وضعیت ویزاها هستند. طرح کشتیسازی که ترامپ و لی آن را جشن گرفتند نیز با توقف احتمالی روبهرو است و سئول هشدار داده که مذاکرات جاری برای تأمین بودجه ممکن است بدون حل مسائل ویزای کارگران، تعهدات کره را از مسیر خارج کند. کارشناسان صنعت نگران تأخیر در پروژههای در حال اجرایی هستند که به صدها پرسنل فنی کرهای، از کشتیسازی تا ساخت کارخانه فولاد، نیاز دارند.
پیامدها برای مدیریت اتحاد
پس از انتشار خبر بازداشتها، دیپلماتهای کرهای به سرعت برای آزادی کارگران بازداشتشده تلاش کردند. سئول و واشنگتن به پیشرفتهایی بالقوه در مذاکرات دیپلماتیک برای تأمین ویزاهای مناسب برای پرسنل فنی که تأسیسات کرهای نمیتوانند به صورت محلی تأمین کنند، دست یافتهاند. ترامپ چالشهای عملی را تأیید کرد و به خبرنگاران گفت: «از سرمایهگذاریهای شما استقبال میشود و ما شما را تشویق میکنیم که افراد بسیار باهوش خود را به طور قانونی بیاورید.»
واکنش کره نشان میدهد که چگونه آنچه دولت آمریکا آن را اجرای روزمرۀ قوانین داخلی میداند، میتواند توسط متحدان به عنوان یک همهپرسی در مورد ارزش استراتژیک آنها تفسیر شود. چرخش صنعتی کره به سمت ایالات متحده شامل پذیرش هزینههای اقتصادی با چین و ریسکهای سیاسی داخلی از سوی حوزههایی بود که به ادغام عمیقتر اتحاد بدبین بودند. مقامات کرهای سرمایهگذاری صنعتی را به عنوان اثبات ارزش اتحاد اظهار کردهاند و این باعث میشود این دست اقدامات اجرایی به مثابۀ رد آن ژست استراتژیک تلقی شود.
برای سیاستگذاران کرهای، این حادثه سؤالات ناخوشایندی را در مورد پایداری شراکت اقتصادی و همکاری صنعتی در چارچوب اتحاد مطرح میکند. کره که همسویی استراتژیک را به جای موازنه انتخاب کرده، اکنون با این سؤال روبهرو است که آیا این انتخاب، یک محیط کسبوکار قابل پیشبینی را که برای همکاری صنعتی در مقیاس بزرگ مورد نیاز است، فراهم میکند یا خیر.
اما درس بزرگتر فراتر از کره است. همانطور که ایالات متحده به دنبال بازسازی ظرفیت تولید داخلی و مقابله با پیشرفت فناورانۀ چین است، به طور فزایندهای به همکاری صنعتی متحدان خود متکی میشود. اما این دولتها و کسبوکارها نیاز به اطمینان دارند که سهم استراتژیک آنها در چارچوب اجرای سیاستهای عادی به رسمیت شناخته شده و محافظت خواهد شد. شکاف در برداشت میان اجرای قوانین داخلی و مدیریت اتحاد، خطر تضعیف همان شراکتهای صنعتی را دارد که هر دو طرف به دنبال تعمیق آن هستند.
آیا نیاز به تهیه نسخه چاپی مجلات دارید؟
شما میتوانید با خرید اشتراک به نسخه چاپی مجلات ما دسترسی داشته باشید.
